มีคนเคยบอกว่า ..
ชีวิตคือการเดินทาง ที่ต้องเรียนรู้อย่างไม่มีวันสิ้นสุด
แต่ละวัน เราก้าวไปบนเส้นทาง ที่เราเลือกที่จะเดิน และเลือกที่จะเป็น
โดยที่ไม่มีใครรู้ว่า
ทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร คงไม่มีใครอยากให้ผิดพลาด
อยากให้หนทางของเรานั้นสวยงาม ไปในแบบที่เราคิด
บางวัน
เราก้าวเดินอย่างรวดเร็ว เร็วจนแทบจะวิ่งด้วยความเชื่อมั่น
บางวัน
ใจดวงเดิมของเรามันก็กลับฝ่อ แทบจะหยุดนิ่งหมดแรง
ไม่เข้าใจกับหลายๆสิ่งที่ไม่ได้คาดคิดเอาไว้
บางวัน
เราจึงขอเดินให้ช้าลงสักนิด เพื่อจะได้มีเวลาคิดทบทวน หรือ ชื่นชมทิวทัศน์ข้างทางบ้าง
จนบางทีก็มารู้ตัวว่า เราอาจจะไปผิดทางด้วยซ้ำ
หรือสงสัยว่า เรากำลังหลงทางอยู่หรือเปล่า
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า เราจะไม่ได้เจอกับทางออก
เพราะว่าอย่างน้อย เราก็ได้ลองไปในที่ที่ไม่เคยไป
หรือ เราอาจกำลังไป ในที่ที่ไกลกว่าเดิมก็ได้
หากชีวิตคือการเดินทางจริงๆ
เมื่อมีการเริ่มต้น ก็ต้องมีจุดหมายปลายทาง
และมีทางออกให้กับทุกเส้นทางเสมอ
ให้เวลากับหนทาง แล้วมันจะพาเราไปเจอกับเรื่องใหม่ๆ
และแม้บางครั้ง หนทางจะพาเราย้อนกลับมา เจอเรื่องเดิมๆ
อย่างหนีไม่พ้น
เราอาจจะต้องหัวเราะ และร้องไห้ไปอีกสักกี่ครั้ง
ก็ไม่เป็นไรหรอก
เพราะทุกขณะที่ผ่านไป เรากำลังได้บทเรียนเพิ่มขึ้นมา
และจงทำความรู้จักกับความรู้สึกตัวเองให้มากขึ้น
ให้ตัวเองได้ลองทำ
แล้วทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี
.
.
English
ฝ่าซะแล้ว